| Κ Α Π Ο Τ Ε. . . . . | ΣΗΜΕΡΑ.. |
| ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές | έχει δύο |
| δουλεύαμε οκτώ ώρες | έχουμε χάσει το μέτρημα |
| είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας | τα λέμε μέσω MSN και Skype |
| είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας | κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός. |
| πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά | πίνουμε εμφιαλωμένο και...αρρωσταίνουμε |
| παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες | παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation |
| είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε | έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα |
| κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι | κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ... 3000 κυβικών |
| είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας | δεν έχουμε χρόνο για κανένα.... |
| η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό | είναι μαλακία |
| λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό | μας τa λέει ο navigator |
| ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και...ήμασταν ευτυχισμένοι | ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα... |
| είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάϊδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος | τα βλέπουμε στην τηλεόραση |
| ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά | το λέμε και με SMS |
| αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια | τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο |
| τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από ανθρώπους σα το Σεφέρη | παίρνουν από τον Καρβέλα |
| ξυπνάγαμε πρωί πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία | δεν πάμε γιατί είναι...μπανάλ και γιατί οι παπάδες γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες |
| μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι. | έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ... |
| οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή | τραγουδούν με κάτι άλλο. |
| ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη | ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου |
| είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος». | Λέμε «Αυτός φταίει»... |
| Τα παιδιά έβλέπαν στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα | βλέπουν τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν...τους κακούς. |
| νοιαζόμασταν για το γείτονα | τσατιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς. |
| Ζούσαμε με ένα μισθό | ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε |
| Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό | μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια.. |
| τα δανεικά τα έδινε ο αδελφός | μας δανείζουν οι τράπεζες |
| δουλεύαμε για να ζήσουμε | ζούμε για να δουλεύουμε |
| δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο αισιόδοξοι, ακόμη κι ευτυχισμένοι! | έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας... |
| Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή.... | |
Πέμπτη 20 Μαΐου 2010
Κάποτε...
Ετικέτες
Άνθρωποι
Σάββατο 15 Μαΐου 2010
Δευτέρα 10 Μαΐου 2010
Πέμπτη 6 Μαΐου 2010
To Barbecue
· Να σας ξαναθυμίσω την συνηθισμένη διαδικασία αυτής της καλοκαιρινής μαγειρικής. · To Barbecue : Σ' αυτήν την δραστηριότητα αναδεικνύονται τα ταλέντα της μαγειρικής ενός αληθινού άνδρα από το 1ο στάδιο μέχρι και το 24ο. · Μόλις ένας άνδρας δηλώσει εθελοντής να κάνει αυτό το είδος μαγειρικής, η αλυσίδα γεγονότων ακολουθεί ως εξής:
|
Τετάρτη 5 Μαΐου 2010
Τρίτη 20 Απριλίου 2010
΄Ενας βιολιστής στο μετρό
Gια προσέξτε λίγο την παρακάτω ιστορία....
* Violinist in the Metro*
Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθησε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπορστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.
* Violinist in the Metro*
Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθησε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπορστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.
Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο, από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός.
Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα τρίχρονο αγόρι που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι οποίοι - χωρίς καμία εξαίρεση - τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους.
Στα 45 λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν για να ακούσουν - έστω και για λίγο - μόνο 6 άνθρωποι. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά στο καπέλο καθώς συνέχιζαν να περπατούν, χωρίς να ελαττώσουν την ταχύτητα του βηματισμού τους.
Η συνολική είσπραξη ήταν 32 δολλάρια. Όταν η μουσική σταμάτησε και υπήρξε σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κανενός άλλου είδους αναγνώριση. Αυτό που δεν ήξερε κανείς ήταν ότι ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου, και έπαιζε με ένα βιολί Stradivarius αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολλαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell έπαιξε σε ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης και η τιμή ενός κάτω-του-μετρίου εισητηρίου ήταν 100 δολλάρια.
Ο Bell αμοίβεται με περίπου 1000 δολλάρια το λεπτό! Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει ο Joshua Bell στο σταθμό του μετρό incognito, οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό, τι μας αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα. Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν: « Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το ωραίο; Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη-αναμενόμενο περιβάλλον;»
Πηγή: Washington Post
Τρίτη 13 Απριλίου 2010
Ψυχολογικό τεστ
| Δεν ανεβάζω συνήθως τέτοιου είδους τεστ αλλά αυτό είναι μικρό , σύντομο και μου φάνηκε πολύ πετυχημένο. Ελπίζω να το απολαύσετε. Το παραθέτω ακριβώς όπως ήρθε στο inbox μου.
|
Ετικέτες
Τεστ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
